تن ات به خوابی که در آن درخت انگور بودم ،

                                                پیچک شد ؛

                                          و باکره گیم ، تمام ، هیچک ...

      من در هوسی می سوختم

           که شرر از خواب موهوم تو می گرفت ،

                                             با تو رقصیدم ،

                                                هیزم بزمت شدم ،

                                      شراب از رگم بر شعله اش ریختم ...

               سرد بودم که پنداشتم گرمترم می خواهی ؛

                                                 زمان برد که بفهمم

                                        پیراهن سیاهی که حرفش را زده بودی ،

                                                سرنوشت محتوم کپّه ی چوبی است ،

                                                                      که به آتش سپرده اند ،

                                                                                         خاکستر ... .