گاهی وقتها چقدر ساده عروسک می شویم

 نه لبخندمی زنیم نه شکایت می کنیم

فقط احمقانه سکوت می کنیم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ادمك اخر دنياست بخند
ادمك مرگ همين جاست بخند
آن خدايي كه بزرگش خواندي
به خدا مثل تو تنهاست بخند
دست خطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخند
فكر كن درد تو ارزشمند است
فكر كن گريه چه زيباست بخند
راستي آن چه به يادت داديم
پرزدن نيست كه در جاست بخند
ادمك نغمه اغاز نخوان
به خدا اخر دنياست .. بخند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خداوندا !

تقدیرم را زیبا بنویس و کمکم کن 

آنچه تو زود خواهی من دیر

نخواهم!"

و " آنچه تو دیر خواهی من زود

نخواهم!"

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا
با تو چه کس می گوید
آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی
روی خندان تو را کاش می دیدم
شانه بالا زدنت را ( بی قید ) و تکان دادن دستت
که مهم نیست زیاد و تکان دادن سر
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
می توانی تو به من زندگانی بخشی
یا بگیری از من آنچه را می بخشی .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلم تنگ است،
برای كسی كه غربت لحظه هایم از اوست.
كسی كه مثل هیچ كس نیست.
نه مثل من ، نه مثل تو ، نه مثل ما و دیگر ها
كسی كه نگاهش مرحم زخمهای قلب بی قرارم ،
كلامش صدای عشق
وهر نفسش ،حس دوباره زیستن است .
دستهایش بخشنده و قلبش عاری از كینه،جایگاهی برای دوست داشتن!
كسی كه می دانم كیست.

آری ،عجیب دلم برایش تنگ است.....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها
مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می خورم
عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره می کنم
باشد برای روز مبادا
اما در صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند
شاید امروز نیز روز مبادا باشد
وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها
هر روز بی تو روز مباداست...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خدایا اندیشه و احساس مرا در سطحی پایین میاور

که زندگی های حقیر و  پستی های نکبت بار و (شبه آدمهای اندک)

را متوجه شوم. چه دوست تر می دارم(بزرگواری گول خور) باشم

تا همچون اینان (کوچک واری گول زن)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تن ات به خوابی که در آن درخت انگور بودم ،

                                                پیچک شد ؛

                                          و باکره گیم ، تمام ، هیچک ...

      من در هوسی می سوختم

           که شرر از خواب موهوم تو می گرفت ،

                                             با تو رقصیدم ،

                                                هیزم بزمت شدم ،

                                      شراب از رگم بر شعله اش ریختم ...

               سرد بودم که پنداشتم گرمترم می خواهی ؛

                                                 زمان برد که بفهمم

                                        پیراهن سیاهی که حرفش را زده بودی ،

                                                سرنوشت محتوم کپّه ی چوبی است ،

                                                                      که به آتش سپرده اند ،

                                                                                         خاکستر ... .